Mahşere Kadar Beklemeye Yeminim Var…

MAHŞERE KADAR BEKLEMEYE YEMİNİM VAR…

Bakma yüzüm güldüğüne sırtımdan vuranlardan ağrıyor yüreğim.

Her gören yüzüme güldü ardında bir bıçak yarası o bıraktı sırtımda.

Artık aldırmıyor yediğim yaralara vuranlara sırtımdan ilk darbeleri sevdiklerimden yedim.

Üzülmüyorum eskisi gibi koymuyor nede aldırmıyorum yürekte yer kalmadı taşıyacak.

Gamsız tasasız oldum gelen vurdu giden vurdu.!

Benimde yüreğimde koca kapanmaz bir hasar kaldı.

Ne güvenim kaldı nede birdaha insanları sevip güvenip yıllarca o yalan sevgileri taşıyacak yürek.

İsyanım kimseye değil sadece kendime kızıyorum her gördüğümü dost yar gerçekten sever sandım.

Benim gibi yürekten ciğerden mert yiğit harbi seven sandım yanıldım.

Buda bana ders değil içime yüreğime dert oldu.

Öyle yara ki benim içimdeki hep sevdiklerimden aldım bu yarayı.

Suç kimsede değil her yüzüme güleni kendim gibi gördüm ondan aldandım.

Ne bedduam var nede kinim mahşerde Allaha şikayet etmeye ahtim var…

Bunca kul hakkımı onca göz yaşımın hesabını sorsun diye. Sırtımdan bıçak sokanları mahşere kadar beklemeye yeminim var.

Orda büyük buluşma var üstat….