İnsan Eser Bırakmalı Sevgisiyle Giderken

Öyle bir elle sallayarak bize veda eder gibiymiş ‘te biz anlayamadık.

Aylardan mayıs tı üç ay sonra sıcaklığın burham burham olduğu ağustos ayında tam el salladın bizlere alevim.

İnsan neşe içinde hiç bir şeyden habersiz anın tadını çıkarıyor ne bilsinler’ ki

Şöyle hiç düşündümü insan karşısındakini kırıyor üzüyor. Bir gün dönmüyeceğini hesap ediyormu acaba?!.

Arada yanınıza dönüp bir bakın belki sevdiğiniz anne baba kardeş dost veya sevgili son görüşünüz hiç düşündünüzmü.

Düşünmez insan oğlu öfkeye kapılınca gemileri limanları yakar ileriye hiç bakmadan.

Sonra nemi derin pişmanlıklar hüzün elem keşkeler ahlar değmiyor değilmi.

İşte o yüzden..

Dönün yanınızdaki insan kim olursa olsun kırmadan bir düşünün sonra ahlar keşkeler geri getirmiyor.

Ama üzülmüyor’mu insan bir kere kırılmadım diye yine üzülüyor ama koca bir pişmanlık olmadan.

İnsanın varlığı neyse yokluğu da o olmalı.

Öyle bir eser bırakmalısın ki ardında bu para değil madde değil sevdiklerin adını bile anarken sesi titremeli.

Gitsende var gibi ölümsüz kalmalısın kalplerde.

İşte kalplerde ölümsüz isen. Sen bu hayatta güzel şeyler ile tarih seni yazmış.

Eğer ki bir gönülde yer yapmamış san gelmiş gitmiş boş bir hayat yaşamışsın.

Kırmayın sevdiklerinizi üzmeyin küçük şeyleri bahane edip gemileri yakmayın.

Bir insanı kaybetmek çok kolay kazanmakta marifet. Her insan aynı olsaydı denge bozulurdu.

İnsanları olduğu gibi o olduğu için sevin hem kendiniz hem karşınızdaki mutlu olur.

Önce kendi hatanızı sorgulayın sonra dönüp karşınızdakini yargılayın ama asmayın infaz etmeyin.

Ve insanı yaradan dan ötürü sevin. Ve sevdiklerinizin kıymetini yanınızdayken bilin sonra geç oluyor.