SUSARAK GİDERSİN 

Esen rüzgârın sert dalgalarında kaybolan, denizin derinliklerinde insanlığa dair, hakiki her şeyin altın harflerle yazıldığı, yedi emin ellerin hüküm sürdüğü soluklu nefesleri yaşamak istersin. Kara bulutların zorlu yollarından geçen sınanmış insanlığı, insan olabilen her değere kendini adamak “ne güzel” bu güzelim yer kabuğunda.

Umuda dair, her şeyi yerli yerinde bırakıp giderek; sonsuza dek, gözünün yaşını akıtanlara, arkana bile bakmadan, öylece susarak ebediyete kadar “veda” edersin. Hiç tanımadığın insanlara, soğuk olduğun gibi, kendine yabancılaşmanın önemini, kendine sorup durursun.

Bir gün, sana ait değerlere hükmedenlere, gönlünden akan çürümüş sevgilere, zaman gelir kin kusarsın. İçinde biriken yalanların dik bakışlı, titrek sesli konuşmaların esareti altında “boğulduğunu” hissedersin. Yakınında olan dünyayı, uzak sayarsın kendine, unutmak istersin geçmişin kara izlerini. Nefretin çoğaldığı zamanda, şeytanın aşk iksirini içip, kapılırsın gecelerin giz sesine. İşte o an, yeniden hasret serüvenine kapılır bedenin, hayatın gerçek nefesini soluyarak; dalgaların sesini duyumsayarak, aşkın sancılı dokularına kapılırsın.

Hissetmek paylaşmanın yarısıdır diyerek, bir bütün olarak sıkıca geleceği kucaklamak istersin. Şarkıların etkili ezgileriyle, sen güneşin doğuşunu seyrederken, denizin tuzlu suyunu tadarken, ağlamaklı gözlerle, cennet yüzlü insanlara kendini adarsın. Umuda yolculuğa bağışlarsın geçmişini, kararan havanın buğusunda “çürümüş insanlığa” ağlarsın. Şiir kokan, yeşille mavinin türkülerinde kaybolursun.

İçinde kopan fırtınalar yüreğine değdiği zaman, ıslansa güneşin; haykırsa göğün adını dudakların, hayatın içinden geçip, haykırırsın gün güzelliklerini, “on parmak iki yürekle.”

Mehmet Öksüz