TABUTUYUM KARANLIĞIN 

Akar neşeli baş dönmesine akşamın

Düş kuran, acı çeken insan yanım

Renkler, kokular, sesler arasında

Usul usul doğar kanatlarım

Nice yoğun düşünce mevsimlerin güneşi sanki

Süzülür grileşen havada

Vurup yere sersede puslu gök beni

Yırtarım kefeni

Atıldığım zamanın en köhne yerinde

Doldururum kendimi keskin hazlarla

Ey allı pullu düşlerim!

Tehlikeli kadınım

Bazen yumuşak, bazen yabansı

Tabutuyum karanlığın

Özlem AKSOY