Düş ve Gerçek

Şiirler yazdı hep düşcü

Sessizce yazdı ben de izledim
Uzaklara dalarak bakan yorgun gözlerini
Öyle ya yaşanmamışlıklarını
Ve düşlerini
Şiirlere misafir etti yine
Tıpkı önceki düşleri gibi…

Düşlerin sahibi
Geç kaldım hayatta diyor hep geç,
Yaşamak ve sevmek için
Yaşamı doya doya yaşayabilmek için.

Artık çok uzak bana
Bak bana ne haldeyim
Derin denizlerde vurgun yemiş gibiyim
Öyle kalakalmış çaresizim
Oturmayı beceremiyor
Kalkmak istesem tutmuyor dizlerim
Öyle çaresiz ki yüreğim
Ne oturmasını ne de kalkmasını beceriyorum
Onun gözlerinde vurgun yemiş yüreğim diyor.

Biliyor musun diyor
Düşte gördüm yine,
Şiir okuyan o gözleri
Dudakları birşeyler anlatıyor bana
Sanki bir aşk söylencesi gibi
Ama ben sustum diyor düşün sahibi.

Onun gözlerinde yemiş vurgunu, yorgun bedeni
Sahile uzanmış ölmekte olan ruhu
Ağzı yarı açık son çırpınışları…
Güneş onu izliyor
Düşçü de şiirini
Tuzlu sular içerisinde kalmış sanki
Hissediyor kadavraya dönmüş yüreğini
İyikimmm diye onun seslenişini işitiyor
Toparlıyor kumsaldan umutla
Enkaza dönmüş can çekişen bedenini
Çok geç kaldım diyor iniltilerini duyuramasa da
Sessizce götürüyor gecenin derinliklerine benliğini…

Peki diyor çaresizce düşün sahibi
Söz geçiremediği yüreğine
Ben neredeyim
Kalbinde var mı yerim
Bu bir ruh hezeyanı mı yoksa
Yine her önceki düşler gibi mi
İçinden şiirler yazmak istiyor
Tıpkı düşlerinde vurgun yediği
Gözlere gülümsemelere iyikimlere…

Bu gece de düşlerimde
Kaybetmemişlikler vardı diyor
İç çekişlerinde yalnızlık vardı
Düşlerde kaldı aşk söylencesi
Geç kaldım diyor geç
Sevmek ve yaşamak için
İçinden şiirler yazmak gelse de…
Zehra Eraslan