Hoşçakal yiğidim, aslanım…

HAC YOLUNDA BİR TOPAL KARINCA, BİR AHLAK ABİDESİ VE BİR 68 NEFERİ KAMİL DEDE’ YE VEDA!

”BİR DEVRİMCİNİN YÂRİ VE YOLDAŞI OLMAK DA ZOR ZANAAT…”

Biraz Lenin’ in Fedaisi Kamo; biraz düzene isyan eden İnce Memed; bitmeyen kavganın jim nolan’ı; devrim hareketinin ”baldırıçıplak” neferi ve bir sevdalı yürek…

Hepsi,ama hepsi bir bedende bütündü. Kamil Dede hepsiydi; hepsi Kamil Dede idi..!

1949 yılında Gölcük’ de dünyaya gözlerini açan Kamil Dede, hak ve bağımsızlık mücadelesine, mahallede daha çocuk yaşlarda başlamış biriydi…

1969 yılında girdiği SBF’de tanıştığı devrimci çevre ve ardından Sadun Aren/Behice Boran ikilisi ile kesişen yolu, onu doğal olarak içindeki hırçınlığının ve dik yapısının da etkisi ile devrimci yapmıştı…

SBF 425 nolu odanın neşesi ve neferiydi; Cebeci semti, okulun kampüsü ve yemekhane ondan sorulurdu!..

Devrim için bankayı soyarken, birilerini rehin alırken, kavga ederken ve silahını kullanırken dahi o adaletli ve namuslu tavrını hep korudu!

THKP-C ‘ nin neferi olarak girdiği silahlı mücadele ve eylemlerden dolayı 12 Mart 1971′ de cezaevine giren Kamil Dede, önce idamla yargılanıp cezası müebbete çevrilen bir devrimci olarak 1979 affı ile dışarı çıkabilmişti..

12 Eylül’ den kısa önce mülteci olarak gittiği Almanya’ da işçi olarak çalışırken, yine 1991′ de Bir Özal affı ile yurda dönme kararı alan bu koca yürekli adam, memleket hasretini her sevginin üzerinde tutarak döndü yurduna..!

Tıpkı Nazım gibi yurduna sevdalı, lakin Nazım’ dan bir parça daha şanslıydı..!

Savaş yeniden başladı; mücadele ne mültecilik ne de misafirlik dinlememişti. Kıblesi namus, şiarı özgürlük olan bu koca adamı 1997 yılının bir Ağustos ayında tanıdım…

Devrimci mücadelesine olan inancı, cesareti, namusu,halkına borcu vardı; ama sevdası eksikti… 1997 yılının sıcak bir Ağustos ayında tuttuğum eli, 23 Eylül 2022 sabahına kadar bırakmadım; sevgili olduk, karı koca olduk, mutlu olduk, boşandık, dost olduk, ahretlik ve yoldaş olduk; ama asla düşman olmadık!..

Varlıkta ve yoklukta; mücadelede ve kavgada; hastalıkta ve sağlıkta 25 yıl hiç kopmadık.

24 yaşında bir kıza sevdalanmak ağır gelmişti; sevgiyle erittik o kaca farkı… ” Bir devrimci yüreği ile sever ve o eli bırakmaz” demişti; dediğini de yaptı koca yürekli adam..! Ölene kadar, son nefesine kadar devrimi, partisini ve onu 25 yıl hiç bırakmayan yar ve yoldaşını çok sevdi..

Çok sevdiği yiğit arkadaşı Taylan Özgür’ den tam 53 yıl sonra, yine bir 23 Eylül günü veda etti hayata; başı dik, mülksüz, yüreğinde vatan ve yoldaş sevgisiyle..!

Bastığı toprağı namus yapan, bir ahlak ve insanlık abidesine veda ettik..

”Ben Türkiye devrim hareketinin neferiyim; ben halkların bağımsızlığı için silahlı mücadeleye girdim; ben bağımsızlık yolunda 73 yaşında bir çınarım; ben Kamil Dede; işte geldim ve gidiyorum dimdik! ” oldu son sözleri..

Bir devrimcinin karısı oldum ben; yari, yoldaşı,sırdaşı ve dostu oldum!..

25 Yıl hiç pişman olmadım koca adam.. Arkandan bakmak düştü bana..

Hoşçakal yiğidim, aslanım… İşte yatıyor Cebeci’de son dinozoru mülkiyenin!

Kamil Dede Kamil Dede

Özlem KALKAN