Bir Günü Tok Bitirme Sanatı…

“Kral da dilenci de aynı iştahla, acıkırlar…” der Montaigne… Onun denemelerinde en sevdiğim sözlerden biri; ama o bir ekonomist veya siyasetçi olmadığı için nasıl doyulması gerektiğini söylememiş haliyle…

Kral için sorun yok; saray için mesele bile değil..!
” Petrol zengini olamıyorsak, Protein zengini olalım bari..” şiarıyle kalkan biri olarak, günde çift yumurtayı haftada ikiye indirdim..! Bu şimdilik bir başlangıç… Aslında toplumdaki şanslı toklardan biriyim; hala yumurta yiyebiliyorum..!
Otobüse biniyorum, “filenin sultanları el yakıyor, alamadım” diyor bir kadın..

Yokluk yaratıcı yapıyor; Ebrar değil konu; bildiğimiz limon! Pazar’ın önünden sapıyoruz, vakit öğleden evvel, ama pazar o kadar da dolu değil;çünkü hava kararırken çürükleri toplayanlar ve pazar yeri kapanmadan fiyatı yarıya indirenlerden dolayı daha kalabalık olacak!
Simit, susam fiyatlarından; poğaça da un ve yağ zamlarından dolayı geçen yılın iki misli..!
Öğrenciler için özellikle çok zor bir durum bu..
Kızılay Merkez’de en çok iş yapan dönerci kapanmış; bu da normal… Simiti alamayan dönere sulanamaz bile!..
Bankadan emekli maaşı alanlara rastlıyorum; “kira ve faturalardan alışveriş yapacak para kalmıyor korosu”..
İnternet Cafe ‘ye giriyorum; acil yazı ve çıktı almam lazım… Arka dip masada iş ilanlarından başvuru yapan bir genç, “ne iş olsa yaparım açım…” modunda… Bu sefer koro değil, solo açlık..!

Televizyonda öğle haberleri alt yazı geçiyor; enflasyon ve işsizlik rakamları Ağustos ayında çok düşükmüş…
Yoksulluktan çıkışın toplumsal sınıf eşitsizliklerinin ortadan kaldırılmasına bağlı olduğunu; kriz dönemlerinde işsizlik çeken, çıkarılan ya da geçici kötü işlerde çalışmaya mecbur bırakılan insan yığınlarının bir süre sonra piyasadaki tüm şanslarını kaybedip “lümpen proleterlere” dönüştüğünü söyleyen Karl Marx’ı hatırlıyorum… O bir dahi; hala haklı…

Sokaklarda onlardan hala çok var; ama hepsi Aç!
80’lerde yeni yoksulluk modeli, tüketimden ve sosyal hayattan dışlanmışlık teorisi idi…

90’larda pahalılık; 2021 ‘de açlık!
Patates, soğan, mandalina, elma fiyatları derken acıkıyorum ve belediye ekmeğini almayı unuttuğumu fark ediyorum…

Banka maaş dağıtırken bile bu kadar kalabalık değil; ama ekmek kulübesinde insanlar yığınla.. Askıda ekmek için ne çok bekleyen var..!
Taze ekmeği alıp ucundan koparmak bizim kültürümüzde var; zevk olsun diye, tok olmamıza rağmen yapardık bunu… Şimdi herkes aç olduğu için yiyor..
Açlık yaratıcı yapıyor.. Bu açlık senfonisi…
Bir günü tok bitirme sanatı gelişiyor!
Açlık ve sefalet, bir gelişmemişlik ya da az gelişmişlik olarak, emperyalist ve ileri kapitalist ülkelerin üçüncü dünya ülkelerini anlatırken altını çizdiği terimler..!
Birleşmiş Milletler Kalkınma örgütünü arayıp “bizim üzerimizden bir insani gelişme endeksi ya da açlık sınırı hesapla da Dünya açlık görsün..!” diyeceğim ama yok ki bir ahbap (!)
Akşam eve geliyorum ve televizyonda haberler… Ülkenin ne kadar büyüdüğü anlatılan mitingte çöpten yiyecek toplayanlar var!.. Koruma polislerinin kumanyasından kalanları topluyorlar, sonraki haber de kağıt toplayarak geçinmeye çalışanların ellerinden zorla, dayakla alınan kırık dökük arabaları.. “Açız..!” diye bağırıyorlar…

Biz DSÖ’ nün açıkladığı yoksulluk ve sosyal hayattan dışlanmışlık ya da açlık sınırındaki ülkeler statüsünde değilsek şayet, onlar A 101 ‘in finanse ettiği küresel teröristler olabilir mi? Bilmiyorum kim bu “Açız!!..” diye bağıranlar?
Şakası yok;açlık var!!!
Bir günü tok bitirebilen üstün sanatkar bu ülkede!..

Özlem KALKAN