Hayatın İÇİN’den

İnsan içinde yaraları öyle kanatır ki kimse bilmez..

Kan kusup kızılcık şerbeti içersin kimse ne bilir ne görür nede hisseder.

Sen bilirsin akan göz yaşını yüreğine anlatamazsın derdini..

Koca bir dünyanın içinde yalnız içinde fırtınalar kopar’da.. Hiç bir yara bandı tutmaz o açık kanayan yaraları..

Ne kapuk bağlar ne kapanır gönül yarası değilki kapansın çaresizlik yarası..

Paylaşmak dahil istemezsin bilirsin laflar dahada yorar ruhunu bedenini insanın.

İçinden kızılca kıyametler kopsa ‘da yaşam dediğimiz şey devam ediyor..

Düğünler ölenler yaş günü mutlulukları istemezsen de paylaşırken..

Koca bir kalabalığın içinde sesiz kopan çığlıkları acının bilende bilir..

Yaşam dediğin bir yudum mutluluğun yanında tatlıdan sonra içilen acı bir kahve…